شعرکردی

ئیدی له دوای خوشه ویستیمان

شیعر نه لیم!!!

ئا خر!!!

دوای رویشتنت

زور زور  زور 

دلم لیم توره بو

قه له م له ده فته ر بیزار بوو

به لام

کاتی سیر ده که م

نیشتمانم ئه ویش وه کوو تو

به شوو دراوه

ئیدی بو وه لاته کیشم

شیعر نه لیم.

چاوه کانم به یادی تو

وه کو چرایکی بی نوت پرته پرت ده که ن

دیسان شه و هاتو شه وگار نه بونی تو

(سوپرایز)ده کا

نازانم؟؟؟

تی ناگه م؟؟؟

تو رویشتی بی مال ئاوای

گوتت :ده گه ریمه وه!!!

منیش هه ر چاوه ریتم و بو پیشوازیت.

به سه وه ته ی، ئه وین

ده فته ری ،شیعری شیتانه

جانتایک،پرله وه فا

باوه شه،گول وجامی له شرابی خوشه ویستی

به لام ده ترسم کاتی بگه ری ته وه

خوره تاو ده م به کهل وستا بی!!

بالنده کان به ره و  هیلانه که یان  ری کوتبن

گه لای دره خته کان  وه ریبیت 

مه لی خوشه ویستی بو دیاری تر سه فه ر کردبیت

ئه وکاته خوت ده زانی!؟

زور درنگه

                            زور

                                        زور

                                                                    زور

                                                                                                                     حه مید خون دل

_{دوباره شب شد}

_{چشمانم به یاد تو مثل فانوسی بی نفت پرت پرت میکنند}

_{دوباره این شب دراز نبودن تورا سور پرایز می کند}

_{نمی دانم ؟؟؟}

_{متوجه نمی شم؟؟؟}

_{تو رفتی بدون خدا حافظی}

_{گفتی :بر می گردم}

_{منم چشم به راه تو برای استقبالت}

_{بایک سبد ،عشق}

_{دفتری، شعردیونه وار}

_{ساکی ،پرزوفا}

_{اغوشی،پراز گل وجامی ازشراب عشق}

_{ولی می ترسم وقتی برگردی}

_{هنگام غروب خورشید پشت کوه باشد}

_{پرنده ها به سوی لانه ی خود راهی شده باشند}

_{کبوتر دوست داشتن به سرزمین دیگری سفر کرده باشد}

_{اون وقت خودت خوب میدانی}

_{خیلی دیر است    خیلی      خیلی            خیلی}

سلاو .

سلاوی به سوز ترله هه ستی شاعرانه

به پیویستم زانی ئه م بیرو بوچونانه ی خوم خه مه به ر ده س خوینده وارانی به ریز

سه ره تا میژوو وکلتوری شیعرو ئه ده بی کوردی بنا غه یکی قورسو قایمی هه یه .هه رچه نده ئه م زمانو فه ره نگه هه ر له کونه وه نا حه زانی هه ول یان داوه بوله ناو بردنی  به لام زانایانمان توانیویانه به هه ولو تیکوشانی بیوچانی خویانو کوملگابپاریزن .شاعیرانو نوسه رانی کورد بو هه ول دانو پاراستنی ئه م زمانه زور هه ورازو نه شیویان بریوه.

منیش به ئه رکی سه رشانی خوم ده زانم به توانای خوم وبه به شی خوم به شانازیه وه خز مه تی ئه م کومه ل گایه بکه م.من خوم به شاعردانانم وهیشتا زورم ماوه بگه ییم به وپله یه که له خزمه تی ها نیشتمانانی به رزو به ریزم بم.به لام هاوریان هه رمروفیک له سه ره تاوه به پاوپشتی ملله ته که ی توانیویه به پله وپایه ی خوی بگات.

منیش له ئیوه داواکارم تا به بیرو بوچونه کانی خوتان سه باره ت به شعره کان بتوانن دل گه رمیه ک بن بو ئیمه.

برای بوچکتان حه مید خون دل

سیوای تو دیده م که س ندیام به چه م

دل په ی دیده نت کام خه لوه ت سازو

گه ر دیده یچم بی مه ردم نمازو               (مه وله وی)

_{کاش بدون غم درجایگاه خلوتی به تو می نگریسم}

_{وغیرتو کس دیگری رانمی دیدم}

_{نمی یابد دلم برای دیدنت خلوتی را}

_{افسوس گر درچشمانم جایت دهم مردمک چشمام مزاحم دیدنم میشن}

_{(درچشمانم مردم باز تو را خواهنددیدو ارزویم براورده نخواهد شد)}

غه رق موتالای خال له یلمن

چ باک تانه ی ته وه ن تاومه ن

شه وق موتالای رووی کتاومه ن!؟            (مه وله وی)

_{من که همیشه دلم در گریه و زاریست}

_{غرق مطالعه ی روی لیلم من}

_{دیگر مهم نیست برام}

_{طعنه هایی که ذوب می کنند سنگ را}

_{وکو وقتم تا بکنم مطالعه ی کتاب را}

چاوه کانت

ده که مه چرای ریگه ی ماندوییم

له جاده ی غه مه کانما

ورد وردو ئارام ئارام

به ره وپیشت دیم

کرنوشت بو ده به موو

ده بمه

قربانی

ئستیره کانی پرنوری تو!!!         (حه مید خون دل)

کرنوش=تعظیم

له به ر دلاقه ی خوشه ویستی

چاوه کانت بوون به چرای شه وه زنگی تنیایم

مانگی رخساری تو بو به ورشه ی هیوا ون بوه کانم

گوتم!!!

له گه ل تودا ده ژیم

غه مم له خوم توران تاتو له نیو دلی تاریکما جی که مه وه

له دوایی دابران و کوچی پرله سوزی تو

له شه قاموگه ره کی خوشه ویستی ئه م شاره دا

خوزگه کانم لیم توران و

بالنده ی ئه وین له م شه قامه کوچی کرد

که چی ئیستا!!!

له م شاره بی کسه دا

له گه ل غه م ده سته ملان ئاشت بوینه وه

هه موشه وی له دوری تودا

هه م رازی یه ک ده بینو

ده سته ئه ژنو تاکو به یان

بوت ده سوتین.        (حه مید خون دل)

_{شه قام=خیابان   گه ره ک=کوچه  ون=گم شده}

ئه ونده خوشم ئه وی

گه ربوم بکری!!!

ته واوی کات ژمیره کان

به ره و دواوه راده کیشم

تاوه کوجاران

له بر چاوه پرفرمیسکه کانما

بالای به ژنت بکه م به بتی خوه شه ویستی

و کرنوش بو تو به رم

به لام

سه د به لام

مخابن!!!               (حه میدخون دل)

کات ژمیر=ساعت   کرنوش=تعظیم    مخابن=افسوس

ئه م رو له پیناو بیره وه ریک دا

وه ره ق وه ره ق لاپه ره ی کا ته کانی ته نیایی ده ده مه وه

که چه نده له م  شه وانه دا بوت گریاوم

گریانی که جگه له خوا

جگه له دلی ته نیام

که س پی نه زانی

ته نانه ت

مه له ئه وین داره کان

ته نانه ت شعره کانم

ئاخرجوانیگیان!!!

گه ر باسی گریانی بی فرمیسک و

بی هه نیسکی خوم له ناو شعره کانم

بی هینم

ئاخو له دوایی دا نالین؟

شاعریک بو

هه مو وشه جوانه کانی بو کچیکی کورد کو کرده وه

که چی

هیچ کاتی شعره کانی نخوینده وه.        (حه میدخون دل)

پیناو=درکنار      بیره وه ری=سرگذت یاد   مه ل=کبوتر   وشه=کلمه

این اشعار که برای اولین بار در این وبلاگ منتشر میشود.

امیدوارم که خوانندگان محترم باتشویق وراهنمایی های خود حضورخوبی را برای وی قلمداد نمایند.

وحس کردن دستهای گرمت

پس این قانون جذب چی شد؟

نکند خدا هم از این عاشق دل سوخته بی خبر باشد.!!!
                                          حمیدخون دل

این اشعارتقدیم به تمام کسانی که میخوانند ونظر میدهند

شعرها درقالب نو وبه زبان کردی نوشته شده اند پس اگر غلط املایی درانها دیده میشوند اصلاح کنید